اَلْعَفافُ زِینَهُ‌ الْفَقْرِ، وَ الْشُّکْرُ زِینَهُ الْغِنَی.
خویشتن داری، زینت فقر است و سپاس گزاری زینت غنا و توانگری.

(تحف العقول ص 75)

وابستگی، اولش با چیزهای کوچک شروع می شه. آدما فکر می کنن نه بابا من یکی تو دامش نمی افتم ولی کم کمک، تو حلقه زنجیرش اسیرس. نگاه کن این تویی که به خونت، کتابات، دوستات و پولات، چسبیدی یا اونا به تو چسبیدن؟

تا به حال برا تون پیش آمده که از همه جا ببری و هیچ جایی برای آرامش نداشته باشی؟

و تنها و درمنده توی عاقبت کارت مونده باشی؟

یا سرتو توی دستات بگیری و چشماتو ببندی و دلت بخواد که یک راه صاف و هموار جلو پاهات سبز بشه؟

و با یک روشنایی که همه جارو برات از تاریکی به روز روشن تبدیل کنه مثل یه فانوس !!یک فانوس که با اون بتونی توی راهی که میری همه چیزرو با نور و جلوی زیبا یی ببینی؟

و خلاصه نجات پیدا کنی و از هر چی که پیش روت هست راضی باشی و ارامش خیال و پای رفتن وچشم باز داشته باشی؟

می دونی من خودم بارها به بن بست رسیدم اما با تجربه ای که پیدا کردم تا حدی تونستم به این دست پیدا کنم و از بیشتر رنجها خودمو خلاص کنم.

و این بوسیله یک دستاویز و یا بهتر بگم یک چیزی که سر چشمه بزرگی به اون ربط داره

 و اون منبع نامش وهمه وجودش وهمه وهمه نور است.

من این رو به همه توصیه می کنم و می دونم میشه ازش به خوبی استفاده کنید و نتیجه مطلوب رو بگیرین.

البته می دونین؟این دستاویز رو که می گم خیلی بزرگو با ارزشه و هر کس به اندازه توانش و فکرو

 ذوق وگنجایش از معرفت و کمالات اون می تونه استفاده کنه

 ولی این روهم باید دونست که در واقع جایگاه هدف یاری دهنده  خیلی فرا تر از این حرفاست چرا که در موردش گفته شده برای اینکه ما  بتوانم از اون در کارها مون استفاده کنیم اونقدر کوچک شده  تا ما این توان ر و داشته باشیم .

لابد تا حالا دیگه منظورمو فهمیده باشین ؟

بله<< قرآن>>

همین کتاب آسمانی که بر سینه پاک پیامبر نازل شدهمین فرقان و سراج منیر،این صحیفه نور وچراغ راه بشرکه به ما زمینیان ارزش می بخشد و در رسیدن به امال و آرزوها کمک می کند.

بله اگر به این کران  بی انتها دست بیاویزیم از کوره راه تاریک زندگی دنیوی به حیات ابدی خواهیم رسید.

حالا چند نکته زیبا:

این دنیا برای امادگی زندگی اخرت ماست وچه زیبا فرمود پیامبر اکرم(ص) که دنیا مزرعه آخرت است.

قران نیز می فر مایید:

این زندگانی چند روزه دنیا بازیچه ای بیش نیست و زندگانی اگر مردم بدانند به حقیقت دار آخرت است.  عنکبوت/64

دمی از خود غافل مباش و لحظاتت را قدر بدان.   مریم /6

و این زیبا کلام حق را همیشه زمزمه کنیم

ای معبود کعبه عشق، همانند ابراهیم مرا به دوستی خویش برگزین.   نساء/125

همانند موسی مرا لایق هم صحبتی خویش قرار ده.   نساء/164  

به مانند ایوب زیان را از من بر طرف نما.   انبیاء/84

و دوستان عزیزم این را در هر حال زمزمه کنید :

به رحمت خویش ادریس را جایگاه رفیع بخشیدی مرا نیز بی نصیب مفرما      مریم/57

و:

بیامرز مرا همانند داوود   ص/25

باشد که از این طهور می هستی بخش الهی شما دوستان نیز بهر مند شوید .

حالا هر کدام ازشما  دوستان  که خواستید می تونین مطلب ناقص منو کامل کنین

چه گرم و تما شایی شدی آن هنگام

که مرا چون ابر بارانی

در آسمان وچودت

به رعد چشمانت نور باران کردی

آری از کنارت نمی روم

تا حان به تو بسپارم

آری تو را از هر کسی بیشتر دوست دارم

تو همان باد صبایی

چرا که دفتر انتظار بسته شدنی نیست

که انتظار آغاز رسیدن است

و برای من تو آغاز و پایانی

ای پروردگار همه کائنات.............

دل خود به درگاهت آورده ام به شهر دلم کن تو شوری به پا

خدایا دلم کن به عشق آشنا به درد محبت نما مبتلا

نگاهم همواره به دست سخاوت توست ای بهترین ام

ای تنها ی آشنا دوری از فروغ نگاه پر شعله ی تو ای یگانه معبودم مرا می آزارد

و به رویا های واهی می کشاند و لحظاتم را به سوی حباب خیال به پرواز در می آورد

و این حباب تنها به ندای روحانی و گو شه چشم تو شکسته می شود

آری حتی غنچه ها به امید تو و عشق توست که هر صبح باز می شوند

و به امید وصال تو در بامداد دیگر به خواب می روندو چون عمرش سپری می شود خود را به پای تو پر پر می کند

ای تازه ترین همیشگی ای قدیمی ترین و ای بخشنده ترین بی همتا دلم سکوتی را نمی خواهد که تو در آن حاکم نباشی

دستانم بجز تمنا برای تو برای هیچکس بلند نمی شود و اگر تو آن را نگیری همیشه برایت چشمانم بارانی خواهد بود و سیلابی می شود و مرا به در یای غمت خواهد برد

ای که ابتدا و انتها بی نام تو بی معنی می شود

من هر روز دفتر قلبم را با نام مطهرت شروع می کنم و در دریای جود و سخای تو به امید ساحل زندگی پارو می زنم و اگر هم غرق دریای تو شوم بسی مباهات

رنگ خدا رنگ همه آفرینش است

رنگ زیبای رسول دلها

و رنگ قشنگ ولایت والی قلبهای مٌهر خورده به نام اهل البیت

رنگ دلهای بی غل و غش وعاشق دوستی است

و رنگ مناجات مردم مومن و حق شناس بیدار شبانه است که چون مولایشان زاهدان شب زنده دارند

و شیران شجاع عرصه پیکارند با بی عدالتی و کفران نعمات خداوند

من هم این رنگهارا ای خدای خوبم به تمام رنگها ترجیح می دهم هر چند که رنگ مرا بهانه با تو بودن است

و این را هم خوب می دانم که قلم از گویش حد و اندازه محبت تو سخت ناتوان است

با من بمان و مرا به خود وا مگذار که من بی رنگ تو به دریای فنا می افتم

مگذار لعاب بیهوده گی و دنیا زده گی از تو برهاندم

و مگذار که غیر از تو به دیگری رو بیاورم

چرا که دیدم هیچ کس و هیچ چیزهمانند تو و دوستی تو نیست

الهی و ربی من لی غیرک

در بارۀعلی ابن الحسین(ع)و مقام و منزلت والای او سخن بسیار گفته اند و صحیفۀ مبارکۀسجادیه

وآن همه مواعظ و حِکَم که در مطاوی آن دعاها و مناجاتها آمده بهترین گواه بر

جلالت قدر و غلوّ مقام و رفعت منزلت او در زهد و عبادت و علم و حکمت است.

ولی شایسته است که رشتۀ سخن را به ابو فٍراس فًرًزدًق بسپاریم؛در آن روز که در مسجدالحرام درنزد هشام بن

عبدالملک نشسته بود و امام به مسجدالحرام در آمد و به حجرالاسود نزدیک شد تا بر ان دست کشد و مردم به

احترام و ادب راهش گشاده داشتند و فرستاده قیصر روم که در نزد هشام بود شگفت زده پرسیدکه این کیست؟و

هشام خود را به نادانی زد ، به ناگهان برخاست و مرتجلاًقصیده ای سرود به این مطلع؛

هذا الذی تعرف البطحاءو طئته والبیتُ یعرفه والحل ّوالحرام

این کسی است که سرزمین بطحاء جای پایش را می شناسد و خانۀکعبه و بیرون حرم و حرم می شناسندش.

ترجمۀ باقی قصیده این چنین است: